Εγώ γενικά δεν είμαι άνθρωπος του τοστ/σάντουιτς, αλλά είναι η αδελφή μου με την οποία συγκατοικώ. Σαν αποτέλεσμα συνήθως υπάρχει τυρί σε φέτες και κάποιο αλλαντικό στο ψυγείο.

 

Εγώ όταν εργάζομαι στο σπίτι (>90% του χρόνου) σηκώνομαι από το γραφείο κάθε φορά που τελειώνω ένα στοιχειώδες πακέτο εργασίας. Που να πάω, που να πάω ; Στην κουζίνα καταλήγω πάντα. Αλλά αφού είμαι στην κουζίνα, να μην ανοίξω το ψυγείο ;

 

Εκεί εντοπίζεται το πρόβλημα. Όποτε ανοίγω το ψυγείο είτε τρώω κάτι, είτε αποτυγχάνω να βρω κάτι που να φαίνεται καλό, οπότε τρώω μια φέτα τυρί. Σαν συνέπεια, συμβαίνει πάντα να τελειώνει το τυρί, πολύ πιο γρήγορα από το εκάστοτε αλλαντικό και τις φέτες ψωμί, και να χαλάει αυτός ο υπέροχος συγχρονισμός που ανανεώνει τα τρία προϊόντα μαζί, και άρα το ζεν της αδελφής μου.

 

Προκειμένου να διορθώσει την κατάσταση, άρχισε να παίρνει σταδιακά εώς και 30% περισσότερο τυρί, στο οποίο όμως σταδιακά και εγώ προσαρμόστηκα. Μια μέρα λοιπόν έκανε το μεγάλο βήμα και προμηθεύτηκε την διπλάσια ποσότητα ακριβώς.

 

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας, είναι ότι η ενοχή για την κατανάλωση του τυριού που προκύπτει από τις θερμίδες που τρώω και τη διατάραξη του ζεν της αδελφής μου, είναι αντιστρόφως ανάλογη με την διαθεσιμότητα του τυριού.

 

Και η σοφία της ιστορίας προκύπτει βεβαίως εξίσου απλά. Μην αγοράσετε περισσότερο τυρί από όσο θα ευχαριστηθείτε να φάτε.