Στη μπροστινή μου θέση στο τρένο, κάθεται μια μεσόκοπη γυναίκα. Προφανώς χωριάτισσα, με χοντροκομμένα χαρακτηριστικά, και φασκιωμένη με το χοντρό της μπουφάν. Σα να ξύπνησε στις 6 σε ένα χωριό κάτω απ' τον Όλυμπο και να πηγαίνει να δει αν οι κότες της έκαναν αυγά.

 

Αφού έφαγε διακριτικά ένα σάντουιτς που είχε φέρει, τη είδα να ψηλαφεί ένα πορτοκάλι μέσα από τη σακούλα που είχε τρόφιμα. Το είδα που λίγο το έσκισε τη φλούδα, αλλά μετά σα να ντράπηκε να το φάει. Έπειτα από ώρα, αφού βεβαιώθηκε ότι όλοι γύρω της κοιμούνται, έφαγε το πορτοκάλι προσεκτικά. Την είδα να το χωρίζει στα κομμάτια του και να τα βγάζει από τη σακούλα με το φαγητό της ένα ένα. Μετά τα έβαζε το δεξί της μάγουλο έξω από τα δόντια και τα ξεζούμιζε αργά ενώ γύριζε το πρόσωπο στο παράθυρο για να μην την καταλάβει κανείς και χαμογελούσε με κλειστά τα μάτια.

 

Στο τέλος αφού βεβαιώθηκε πάλι ότι δεν την βλέπει κανείς, άνοιξε μέσα στη σακούλα της ένα φάκελο γαριδάκια και άρχισε να τα τρώει και αυτά ρίχνοντας κλέφτες ματιές γύρω της και χαμογελώντας. Αφού τα έφαγε και αυτά έγλειψε τα δάχτυλά της, τα σκούπισε λίγο στο μπουφάν της και τύλιξε τη σακούλα με τα αποφάγια και τις συσκευασίες και την έκρυψε πάλι στην τσάντα της.